Մանիպուլյացիա և բնական վարք

 «Յուրաքանչյուր կոմունիկացիա մանիպուլացիոն է: Չկա այնպիսի հասկացություն, ինչիպիսին է բնական վարքը: Այդ երկուսը նույնն են: Բայց Դուք կարող եք հանդիպել հսկայական քանակությամբ մարդկանց, ովքեր կասեն , որ մանիպուլյացիան դա վատ է:

«Ես մանիպուլյացիա չեմ անում, որովհետև ես արդար եմ: Ես իսկական եմ»: Դրա համար ես «ցրիվ եմ տալիս» այն մարդկանց գլուխները, ում հետ ես շփվում եմ: Որովհետև. «ես ուղղակի այնպիսին եմ, ինչպիսին կամ»:

 Ի՞նչ է նշանակում «բնական»: Ի՞նչ է նշանակում այնպիսին, ինչպիսին կաս: Դա նշանակում է` ես չեմ վերահսկում այն, ինչ ես անում եմ:  Ես պատասխանատվություն չեմ կրում այն արդյունքի համար, որը ես ստեղծում եմ: Ես նայում էի մի կնոջ, ով  խոսում էր իր 6 տարեկան աղջկա հետ և  խանդավառությամբ ու վստահելի ձայնով ասում էր. «Այն օրը երբ դու ծնվեցիր, դա իմ կյանքի ամենավատ օրն էր»: Կարո՞ղ եք Դուք դա ձեզ պատկերացնել: Նա խոսում էր իր աղջկա հետ: Մի ժամ հետո նա ասաց. «Կներես, ես ուղղակի ջղայնացած էի: Բայց ինչ ասացի ճիշտ էր»:

Կներե’ք, բայց եթե այս աշխարհում նման վարքը կոչվում է բնական, ապա ես չեմ ուզում դրա մասնիկը լինել: Որովհետև այդ աղջնակը մինչև կյանքի վերջ պետք է իր հետ տանի այդ արտահայտությունը:Ամբողջ կյանքում նա հիշելու է այդ արտահայտությունը և պայքարելու է դրա հետ:

Երբ դա տեսա, դուրս եկա սենյակից և պատկերացրեցի, թե որքան ավերածություններ են տեղի ունենում աշխարհում, այն պատճառով, որ մարդիկ համոզված են, թե գոյություն ունի այսպիսի հասկացություն` «լինել այնպիսին, ինչպիսին կաս»:

 Չկա բնական ոչինչ: Այն գոյություն չունի: Երբ դուք ծնվել եք, դուք ոչինչ չեք իմացել և չեք կարողացել անել: Բնական էր միայն տակն անելն ու սոսկա ծծելը: Եթե դուք ուզում եք մինչև կյանքի վերջ հենց միայն դրանով էլ զբաղվել, ապա խնդրեմ:

 Չկա «բնական» Հասկացություն:

 Եթե դուք դա ներքուստ չեք հասկանում`  դուք միշտ զոհի դերում եք լինելու:

 Դուք արդարացումներ եք փնտրելու ձեր անհաջողությունների համար:

 «Բնական» մենք անվանում ենք այն, ինչ սովորել ենք երեկ, իսկ այսօր մոռացել ենք, որ երեկ դա սովորել ենք: Եվ այսօր մենք դա անվանում ենք բնական: Երեկ դուք դա անվանում էիք «անհավանական»:

 Հիշո՞ւմ եք`  ինչպես էինք մենք սովորում հեծանիվ քշել: Երբ ես առաջին անգամ հեծանիվի վրա նստեցի դա ինձ համար բնական չէր: Մի քանի օր հետո ես մտածում էի, որ աշխարհում գոյություն ունի մարդկանց հատուկ տեսակ, ովքեր գենետիկորեն ի վիճակի չեն հեծանիվ քշել: Բայց ես ուզում էի սովորել հեծանիվ քշել և դրա համար շարունակում էի սովորել:  Մինչև, վերջապես, սովորեցի: Մեկ տարի հետո… Ուզո՞ւմ եք հեծանիվի վրա խելագար տեսնել: Հե՜յ, Պյուսելի’կ, մի հատ այս շինության  վրայից հեծանիվով իջի: Ես լիքը սպիներ ունեմ այդ ժամանակներից մնացած: Ինչը անհնարին էր թվում, բայց գուշակեք ո՞վ էր դա անում: Դրա համար էլ, հիմա հեծանիվ քշելը ինձ համար «բնական» է:

 Մենք րոպեում հարյուրավոր որոշումներ ենք ընդունում, որոնք պաշտպանում են մեր մարմինը, երբեմն անգամ կյանքը: Իսկ մենք անգամ չենք էլ մտածում դրա մասին: Ո՞վ է այդ ամենն անում:Դուք սովորել եք դա անել մեխանիկորեն: Բայց կար ժամանակ, որ դուք ՍՈՎՈՐՈՒՄ ԷԻՔ: Եվ սա կարելի է ասել յուրաքանչյուր բանի համար, որ դուք երբևէ արել եք:

 Երեխային վերնաշապիկ տվեք և խնդրեք, որ հագնի: Նա  միայն 5 րոպե գլուխը թևերի մեջ է մտցնելու:

 Դուք սովորել եք: Դուք սովորել եք այն ամենը, ինչ հիմա անում եք: «Բնական»  ոչինչ գոյություն չունի»:

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ